2011

Het verhaal van geefeconomie begint in december 2011 op het moment dat Robbert zijn ontslag heeft ingediend bij Triodos bank en zijn werk als beleggingsadviseur eindigt. Eigenlijk begint het al in de maanden daarvoor, als Robbert zichzelf en zijn collega’s bevraagt over het geldsysteem, de leidende waarden in het bankwezen en de structuren van de financiële sector. Kloppen die wel, zijn die duurzaam, waar leiden zij toe? Na een korte zoektocht binnen de bank samen met collega’s, voelt hij op een moment dat het tijd is om afscheid te nemen van ‘het systeem’ en op ontdekkingstocht te gaan naar wat er buiten ‘het systeem’ is. Hij neemt dus ontslag en gaat met enkel de term ‘geefeconomie’ op zak, op pad.

In een geefeconomie voelen mensen zichzelf waardevol en dragen vanuit dat interne gevoel bij aan de wereld. Zij werken samen en er is geen sprake van concurrentie, want iedereen voelt zichzelf genoeg zoals hij is. Door het gevoel van overvloed hebben mensen niet de wil om zaken te bezitten, enkel om ze te gebruiken. Persoonlijk bezit valt dus weg en daar komt een overvloedig gebruik van alles wat om je heen is, voor terug. Er wordt onvoorwaardelijk gegeven, niet om iets terug te krijgen, maar omdat geven het fijnste is dat er is.

2012

In de maanden na december 2011 ontmoet Robbert veel mensen, leest veel en denkt veel na over wat een geefeconomie is en hoe de wereld eruit zou zien in een geefeconomie. Het is een prachtig beeld! Om dit prachtige beeld ook te kunnen voelen en ervaren moet hij echter ook stappen gaan zetten. Hij moet letterlijk de wereld in om te zien wat er mogelijk is. Hij besluit om zijn huurhuis op te zeggen en bijna al zijn spullen weg te geven (op een telefoon, laptop en wat kleren na). Hij schrijft hierover een blog en krijgt tientallen reacties. Van mensen die spullen willen komen halen tot aan mensen die hem willen ondersteunen in zijn stappen en hem welkom heten in hun huizen en aan hun eettafels.

In de weken daarna reist hij door Nederland om zijn verhaal te delen, om nieuwe inspiratie op te doen en bovenal om te ontdekken of de overvloed waar hij zo stellig in gelooft, er werkelijk is. Op het moment dat zijn geld op is neemt hij een radicaal besluit: “ik leeft wel zonder”! Het pad zonder geld is aantrekkelijker dan het pad met geld. Niet alleen aantrekkelijker, ook meer kloppend. De overvloed die hij heeft ervaren door te geven en delen zou verdwijnen op het moment dat hij weer iets zou moeten gaan doen om geld te verdienen. In de weken daarvoor heeft hij ervaren hoe vrij een mens kan zijn als hij onvoorwaardelijk leeft, als hij gewoon genoeg is met wie hij is, zonder afhankelijk te zijn van wat je doet. Daar wil hij meer van ontdekken, en dat kan op dit moment het beste zonder geld.

Een aantal maanden leeft en reist hij door Nederland zonder eigen geld. Hij past op huizen, hij geeft workshops en lezingen over zijn visie en ervaringen, schrijft blogs en komt regelmatig in de media. Hij komt terecht op Lowlands en Into The Great Wide Open en ontvangt wekelijks mails van mensen die hem bemoedigen en uitnodigen.

Een van de mensen die via Twitter van geefeconomie en Robbert zijn reis hoort, is Petra. Direct zoekt zij contact met Robbert en is er innig contact met elkaar Na een aantal weken is het tijd om elkaar te ontmoeten, er wordt een afspraak gemaakt in Leiden in augustus 2012. Vanaf de eerste ontmoeting in levende lijve is het ‘aan’ en helder dat zij samen iets te doen hebben in de wereld. Het verhaal van geefeconomie wordt vanaf dat moment een verhaal van hen samen!

2013

Begin 2013 wordt Stichting Geefeconomie opgericht. Naast een bezield initiatief, voelt het voor zowel Petra als Robbert goed om Geefeconomie ook een meer officiële vorm te geven.

Een vrouw van de wereld die geen behoefte heeft om zo expliciet zonder geld te gaan leven en een man die de maanden daarvoor de hemel op aarde heeft ervaren, juist door zonder geld te leven. Dat vraagt heel erg veel afstemming, want dat het pad samen bewandeld gaat worden, dat is iets dat zeker is. De grootste uitdaging voor Petra is om met kracht te gaan staan voor het pad dat zij kiest. Geen voor-wat-hoort-wat meer, geen angst meer en uit patronen stappen die niet duurzaam en heilzaam zijn. Dat is een kluif, want er komt behoorlijk wat weerstand van de mensen om haar heen. Zij leert in die eerste jaren van geefeconomie hoeveel kracht het kost en oplevert om werkelijk vrij te zijn.

De grootste uitdaging voor Robbert zit hem in het gevoel van overvloed blijven ervaren, zonder daarbij expliciet zonder geld te leven. Geld weer toelaten, maar er niets voor doen, er niet voor werken en er zeker niet weer afhankelijk van worden. Geld zien als een middel, dat er soms is en soms niet, en dat, dat niet uitmaakt voor je levensgeluk. Onvoorwaardelijk en vrij blijven leven dus, met alles dat zich aandient.

Eind 2013 zeggen zij de studio in Nijmegen op waar zij sinds hun tweede ontmoeting samen hebben gewoond en vertrekken zij naar Zuid-Oost Azië. Als zij na drie maanden terug komen wonen zij tijdelijk een in huis van iemand die op reis is. Vele huizen zullen volgen, en met enkel twee backpacks reizen zij door Nederland en vertellen het verhaal van een geefeconomie. Ondertussen ontdekken zij zelf steeds meer van de geefeconomie en vormt zich een glasheldere visie.

Robbert en Petra merken dat de visie van geefeconomie voor veel mensen niet duidelijk is. Zij kunnen er ‘met hun hoofd niet bij’. Dus gaan zij aan de slag met projecten om de visie van geefeconomie concreter te maken. Echter blijft het verhaal van geefeconomie voor hen de boventoon voeren en komen zij er elke keer weer samen op uit dat dit de levenswijze is die zij (voor) moeten leven. Elke keuze die zij maken is er een vanuit volledig vertrouwen en liefde. Voor angst en doemgedachten is geen plaats meer in het leven in een geefeconomie. Dit geeft veel vrijheid en vervulling. Ook al wordt dat door veel mensen niet begrepen.

2014

Eind 2014 huren zij een huisje in het bos, wat verder af van ‘de samenleving’. Zij bezinnen zich en praten veel over hoe een geefeconomie zich verhoudt tot het kapitalisme en welke rol zij en de geefeconomie hebben in deze maatschappij. Wat is hun plek, wat is hun waarde? Er vormt zich een soort t-splitsing; rechts af is uit het systeem stappen, ver af van de samenleving en de maatschappij als geheel, in de vorm van in een camper naar portugal en daar alles los laten. Linksaf is juist blijven staan, midden in de samenleving hun eigen pad blijven gaan, patronen en angsten losgelaten, maar nog wel in verbinding met mensen die dat willen. Zij kiezen voor het laatste, voelen beide dat zij daar krachtig genoeg voor zijn en dat dat de bedoeling is.

2015

Als in 2015 Petra zwanger blijkt, zeggen zij de huur van het boshuisje op en gaan wederom op reis, op zoek naar een geschikte plek om hun kindje geboren te laten worden, midden in de wereld! Zo komt het dat in februari 2016 hun dochter Doris wordt geboren in Utrecht.

2016

Tweeënhalve maand nadat Doris geboren is moeten zij het huis verlaten. Een huurhuis dat Robbert en Petra kunnen betalen is niet te vinden in de omgeving van Utrecht, zij voelen dat het ook met baby mogelijk is, en geluk geeft, om als moderne nomaden te leven. Die eerste zomer met z’n drieën brengen zij door in huizen in Driebergen, Utrecht, Nijmegen en Den Haag. Ook huren zij twee weken een groot huis in Otterlo en organiseren daar een Pop-Up Comunity. Twee weken lang is het een komen en gaan van mensen die het leven in een geefeconomie willen ervaren, die gelijkgestemde willen ontmoeten en op zoek zijn naar fijne gesprekken en rust en ruimte. Voor Petra en Robbert is het op dat moment heel helder: dit smaakt naar meer, dit is wat wij te doen hebben. Een fysieke plek waar wij het leven in een geefeconomie kunnen leven en waar iedereen welkom is die dat ook wil ervaren. Midden in de samenleving, buiten de patronen.

2017

 In een geefeconomie gaat alles organisch en wordt niets geforceerd, dus was het ‘wachten’ totdat zich een mooie plek aandiende. Dat gebeurde in de zomer van 2017, zij stuiten op een prachtplek met ontzettend veel potentie! Het is een volledig gerenoveerde woonboerderij in het puntje van Gelderland, redelijk afgelegen, maar wel met een centrale ligging. Zichtbaar, maar je moet wel moeite doen om er te komen. Dat past perfect bij geefeconomie! Na de eerste bezichtiging is het direct duidelijk: dit is het! Er volgt dan een lang proces waarin het onduidelijk is of Stichting Geefeconomie de nieuwe huurder gaat worden. Maar elke keer als Robbert en Petra intunen op of zij in verbinding moeten blijven, voelen zij sterk dat zij de nieuwe huurders gaan worden. Met vertrouwen blijven zij in het proces en  half augustus komt dan inderdaad het verlossende woord: Geefeconomie heeft een fysieke plek per 1 september 2017!

2018

Precies vijf jaar nadat Robbert en Petra Stichting Geefeconomie oprichtten en daarmee voor henzelf een heldere, serieuze keuze maken om te geloven en vertrouwen in de potentie van Geefeconomie, kunnen zij op de fysieke plek die zij gevonden hebben, nu nog concreter laten voelen en ervaren aan eenieder die dat wil wat het leven in een geefeconomie betekent.

Zij maken een start met het inrichten van het huis, zodat het altijd gereed is om gasten te ontvangen. Boven zijn drie gastenkamers en de woonkamer is zo ingericht dat er ook ruimte is voor andere activiteiten (groepsbijeenkomsten, binnenactiviteiten, film kijken en exposities). Als het huis zo is ingericht dat er gewoond en geleefd kan worden door meer mensen dan enkel door Robbert, Petra en Doris, is de tuin aan de beurt om onder handen genomen te worden. Zij gaan, met behulp van vele gasten, aan de slag om een moestuin te maken, fruit- en notenbomen te planten en vele eetbare bloemen en planten te zaaien en planten. Daarnaast wordt en een zandbak gemaakt, er is een plek waar in de zomer hangmatten hangen, er wordt een composthoop gemaakt en een bessenveldje en kruidentuin worden aangelegd. De tuin krijgt steeds meer vorm en functies.

In de zomer en herfst van 2018 kan er al volop worden gegeten uit eigen tuin. Groenten en fruit worden direct gegeten, weggegeven aan vrienden, buren en passanten en verdwijnen als jam, chutney of geweckt de kelder in.

In de zomer van 2018 zijn er zeer regelmatig gasten in De Stroom. Echter is het soms moeilijk voor hen om de juiste stroom te vinden, die van overvloed, vertrouwen en rust. Leven in een geefeconomie is een verademing voor eenieder die zich er werkelijk aan over kan geven, echter zijn daar voor grote stappen nodig. Het loslaten van controle en oude patronen die niet meer dienend zijn is voor mensen spannend en lijkt soms onmogelijk. Dan is de energie van het leven in een geefeconomie confronterend en het leven in een geefeconomie onmogelijk.

Ondanks dat lang niet iedereen mee kan leven in een geefeconomie blijven Robbert en Petra bouwen aan de bruisende plek die zij weten dat mogelijk is; er komen kippen en een haan(tje), er komt een boerderijkat om de ratten op afstand van de kippen te houden en pup Lobi komt in De Stroom wonen. Daarnaast verwachten Robbert en Petra in de zomer van 2019 nog een kindje. Leven in overvloed dus, op alle manieren!

Eind 2018 voelen Robbert en Petra beide dat zij nog lang niet klaar zijn op deze plek, en geven zij aan de plek voor onbepaalde tijd te willen huren. Helaas is dat voor de eigenaar geen optie, hij wil verkopen. Dus beraadden Robbert en Petra zich over de opties: weggaan of kijken of het mogelijk is om deze prachtige passende plek te kopen.

2019

Begin 2019 wordt duidelijk dat Stichting Geefeconomie ‘De Stroom’ nog tot februari 2020 kan huren, om zo financiering rond te krijgen voor de koop van het huis. Aangezien zij dit op een geefeconomische manier willen doen, zal 2019 in het teken staan van onderzoeken welke manieren van financieren passen in een geefeconomie. Wat voor financiering past bij overvloed, vertrouwen en duurzaamheid? Op welke manier kan geefeconomie hier blijven bouwen aan deze mooie plek? Wie zou er willen bijdragen aan geefeconomie zodat er nog jaren duurzaam gecreëerd kan worden op deze plek? Dat zijn vragen waar Robbert en Petra mee aan de slag gaan en vooral op invoelen. Elke keer weer voelen wat klopt. Niet vanuit de angst dat zij hier misschien toch weg moeten, maar juist vanuit het gevoel dat het geweldig zou zijn als zij hier zouden kunnen blijven!

Een ding weten Robbert en Petra zeker: bomen blijven planten is altijd een goed en vooral duurzaam idee om de intentie om hier te kunnen blijven kracht bij te zetten. Dus wordt er ook in het voorjaar van 2019 weer volop verder gecreëerd in de tuin. Leifruitbomen worden aan de noordkant van het huis geplant en er komen volop eetbare bloemen en struiken bij.

Ondertussen groeit hier alles vanzelf. Ons puppie is ondertussen een flinke pup, Doris is drie geworden en het nieuwe leven in de buik van Petra groeit ook gestaag. Het bewust zijn van deze groei, deze creatie geeft een heerlijk gevoel. Wij stromen mee en kijken vol verwachting uit naar alles dat dit jaar op ons pad gaat komen.