Selecteer een pagina

Als ik iets schrijf of vertel komt dat altijd volledig van binnenuit. Dat wat ik creëer komt vanuit mijn binnenwereld, vanuit vertrouwen en onvoorwaardelijke liefde.

Dat wordt nog niet altijd ontvangen in de buitenwereld. Soms, als ik een boodschap de wereld in breng, door een artikel te schrijven of een podcast op te nemen, komt de boodschap verschrompelt weer bij me terug. Als plastic dat het heet is geworden, klein gemaakt, waardeloos.

De buitenwereld is een onveilig plek voor boodschappen zoals de mijne. Ze worden er verschrompelt, gemanipuleerd, ondermijnt, weggeschopt, betwijfeld of bekritiseert. En het gekke is dat wegschoppen of betwijfelen precies hetzelfde effect heeft op iets dat vanuit iemands binnenwereld komt, het maakt klein.

Ik zelf zorg goed voor mijn boodschap, voor mijn wijsheid, mijn innerlijk weten. Binnen in mij is zij veilig, en groots. Daar weet ze dat ze gehoord en geleefd wordt. Daar wordt ze gevoed en gezien, onvoorwaardelijk.

Af en toe laat ik haar naar buiten, om te kijken of de omstandigheden zo zijn dat ze ook daar mag zijn, dat ze ook daar ontvangen wordt en kracht kan geven. Soms komt ze verschrompelt terug. Een enkele keer komt ze grootser terug dan dat ze al was. Die keren dat ze ontvangen wordt, onvoorwaardelijk, door iemand, komen steeds vaker voor.

Soms wordt ze daardoor te optimistisch: ik word gezien, ik word gezien! En dan komt ze altijd weer terug op aarde, door een betwijfelende vraag of een cynische opmerking. Ze gaat terug in mijn hart, terug naar de binnenwereld waar ze veilig is en niet kapot gemaakt kan worden.

Ik blijf haar onvermoeibaar de wereld in sturen: hup, daar ga je weer, kijk maar of je deze keer een open hart kunt vinden waar je onvoorwaardelijk welkom bent.

Elke keer opnieuw verzamelt ze moed, met de kans op verschrompeling. Want ik gun het de wereld zo! Ik gun het de buitenwereld zo om kennis te maken met mijn binnenwereld. Dus blijf ik dat innerlijk weten, die liefde, die wijsheid geven, strooien en uitdragen, onvoorwaardelijk. Tot dat ze nooit meer verschrompelt terugkomt.