Selecteer een pagina

Als je ergens bang voor bent dan is de makkelijkste manier om dat niet te voelen door er een oordeel over te vellen. Als je geen angst voelt hoef je geen oordeel te hebben, je hebt niets om af te wijzen, alles is gewoon zoals het is, niet zoals jij wilt dat het is.

Ik merk dat vaak bij ‘slecht nieuws’. Als wij informatie krijgen dan accepteren we die informatie en hebben daar een gevoel bij. Als mensen om mij heen informatie krijgen dan geven ze daar een waarde aan zodat het hen niet raakt in hun angst. Ze zeggen dan bijvoorbeeld ‘slecht nieuws’. Terwijl ik dat niet voel als slecht nieuws, het is gewoon nieuws. Informatie die verteld hoe het ervoor staat. Niet meer of minder dan wat wij er van willen maken.

Het is heel erg lastig om iemand die op zo’n andere manier met informatie omgaat te ondersteunen. Want omdat diegene dat wat er echt is niet accepteert maar probeert om te buigen naar iets wat behapbaar is, is er vaak geen openheid over gevoel. Ze zijn te druk bezig met het controleren van het slechte nieuws of het hoop houden of zich niet willen laten kennen. Ik kan niet bevestigen dat het slecht nieuws is, want zo voelt het voor mijn niet. Ik heb er wel een gevoel bij maar dat kan ik niet uiten want dat triggered juist angst bij die ander.

Ik probeer meestal een ‘hoe voel je je?’ er in te gooien. Maar die vraag wordt in de meeste gevallen als ongepast ervaren. “Hoe denk je dat ik me voel na zulk slecht nieuws?!”

Net zo min als dat ik de ander kan steunen in het idee van ‘slecht nieuws’ kan die ander mij steunen in wat ik werkelijk voel, want dat kan niet naast elkaar bestaan. Oordelen en voelen zijn twee tegenovergestelde. Je kiest voor het één of voor het ander.

Ik kies altijd voor mijn eigen gevoel, zelfs als dat betekent dat ik verwijderd raak van de ander. Dat is voor ons beide moeilijk, maar ik kan niet meegaan in de angst en het oordeel van een ander en mijzelf verloochenen. Net zo min als dat de ander kiest om open en kwetsbaar te worden over wat er werkelijk gevoeld wordt om mij (en zichzelf) niet te verliezen.